W tym urzekającym krajobrazie artysta uchwycił spokojny widok na równinę Montmartre, przedstawiając cichą, ale żywą scenę, która przyciąga swoją głębią i szczegółowością. Na pierwszym planie znajduje się łagodna ścieżka wijąca się przez miękką, ziemistą powierzchnię, otoczona grupami drzew sięgających ku niebu, ich zielone odcienie kontrastują z ziemistymi tonami poniżej. Drzewa stoją jak milczący strażnicy, tworząc harmonijną równowagę, delikatnie kołysząc się w niemal namacalnym powiewie, który nie jest bezpośrednio ilustrowany, ale wyczuwalny w pociągnięciach pędzla.

Niebo to taniec błękitów, ozdobione zwiewnymi chmurami, które sugerują ulotny moment w czasie. Światło nasyca scenę ciepłem i odbija żywotność natury, nadając poczucie spokoju i refleksji. Zerkając na ten płótno, uwagę przykuwają staranności artysty w interakcji światła i cienia, zachęcając widzów do eksploracji subtelności krajobrazu: łagodne falowanie strumienia, różnorodne tekstury liści oraz eteryczna jakość atmosfery. To dzieło sztuki nie tylko jest świadectwem piękna natury, ale również romantyzmu połowy XIX wieku, celebrując głębsze połączenie z otoczeniem i esencją samego życia.