Το τοπίο ξεδιπλώνεται, ένα tableau vivant της αγροτικής ζωής. Η σκηνή λούζεται σε ένα απαλό, σιωπηλό φως, υποδηλώνοντας μια συννεφιασμένη μέρα, χαρακτηριστική της περιοχής της Βρετάνης. Οι κυλιόμενοι λόφοι, αποδομένοι με φαρδιά, σχεδόν τραχιά πινελιές, κυριαρχούν στο φόντο, τα ποικίλα πράσινα και καφέ χρώματά τους υπονοούν τον πλούτο της γης. Μια ομάδα κτιρίων, των οποίων οι στέγες είναι ένα μωσαϊκό από μπλε και κόκκινα, φωλιάζουν στην κοιλάδα, υποσχόμενοι ζεστασιά και καταφύγιο. Στο προσκήνιο, δύο φιγούρες, ένας άνδρας και μια γυναίκα, αποτυπώνονται στα καθημερινά τους καθήκοντα. Ο άνδρας, με το μπλε πουκάμισό του, κοιτάζει αλλού, η έκφρασή του υποδηλώνει περισυλλογή, ενώ η γυναίκα σκύβει, βυθισμένη στη δουλειά της, η παρουσία τους εδράζει τη σκηνή στην ανθρώπινη εμπειρία. Η παλέτα είναι γήινη, με κυρίαρχα πράσινα, καφέ και μπλε χρώματα, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας και προσγείωσης.