Ο πίνακας ξεδιπλώνεται μπροστά μας με μια λιτή, αλλά συναρπαστική ομορφιά. Ένας λουσμένος στον ήλιο δρόμος, αποδοσμένος σε ένα μωσαϊκό από χλωμά βότσαλα, ελίσσεται προς τα πάνω, τραβώντας το βλέμμα προς ένα μικρό παρεκκλήσι που είναι σκαρφαλωμένο στην κορυφή μιας απαλής κλίσης. Τα κτίρια λούζονται σε ένα ζεστό, σχεδόν χρυσό φως, που έρχεται σε αντίθεση με τα βαθιά, δροσερά μπλε και πράσινα που γεμίζουν τον ουρανό και το γύρω φύλλωμα. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να έχει συλλάβει την ίδια την ουσία ενός απογεύματος της Προβηγκίας. μια στιγμή που αναστέλλεται στο χρόνο, διαποτισμένη με μια αίσθηση γαλήνης.