Het schilderij ontvouwt zich voor ons met een sobere, maar boeiende schoonheid. Een zonovergoten weg, weergegeven in een mozaïek van bleke stenen, slingert omhoog en trekt de blik naar een kleine kapel die bovenop een zachte helling is gelegen. De gebouwen baden in een warm, bijna goudkleurig licht, dat contrasteert met de diepe, koele blauwen en groenen die de lucht en het omringende gebladerte bevolken. Het is alsof de kunstenaar de essentie van een Provençaamse middag heeft vastgelegd; een moment dat in de tijd is stilgezet, doordrenkt van een gevoel van rust.