Tablo, sade ama büyüleyici bir güzellikle önümüzde beliriyor. Soluk taşların bir mozaiğiyle resmedilmiş, güneşin aydınlattığı bir yol, yukarı doğru kıvrılarak, hafif bir eğim üzerine kurulmuş küçük bir şapele doğru gözleri çekiyor. Binalar, gökyüzünü ve çevredeki yeşillikleri dolduran derin, serin maviler ve yeşillerle tezat oluşturan, sıcak, neredeyse altın sarısı bir ışıkla yıkanıyor. Sanki sanatçı, bir Provence öğleden sonrasının özünü yakalamış gibi; zaman içinde asılı duran, huzur duygusuyla dolu bir an.