Το έργο τέχνης αναπνέει με τη φρεσκάδα ενός καλοκαιρινού πρωινού. Το φως του ήλιου φιλτράρεται μέσα από τα φύλλα των δέντρων, διανθίζοντας το τοπίο με ένα μωσαϊκό φωτός και σκιάς. Μια γυναίκα, πιθανώς χαμένη στις σκέψεις της ή απολαμβάνοντας μια στιγμή ανάπαυσης, κάθεται κάτω από την προστατευτική κόμη ενός δέντρου, το σώμα της απαλύνεται από το απαλό φως. Το προσκήνιο είναι μια ταπισερί υφών – καταπράσινο πράσινο γρασίδι, διάσπαρτο με άγρια, λουσμένη στον ήλιο βλάστηση. Πέρα από αυτό, ένα χωράφι χρυσών αποχρώσεων εκτείνεται προς τον ορίζοντα, όπου τα μακρινά δέντρα και μια υπόδειξη ενός κτιρίου δημιουργούν μια αίσθηση βάθους και ηρεμίας. Οι πινελιές είναι χαλαρές και ζωντανές, αποτυπώνοντας την εφήμερη ποιότητα του φωτός και του αέρα, μια απόδειξη της δεξιοτεχνίας του καλλιτέχνη στις τεχνικές του ιμπρεσιονισμού.