Dzieło oddycha świeżością letniego poranka. Światło słoneczne przesiewa się przez liście drzew, rozrzucając po krajobrazie mozaikę światła i cienia. Kobieta, prawdopodobnie pogrążona w myślach lub ciesząca się chwilą wytchnienia, siedzi pod ochronnym baldachimem drzewa, a jej postać jest zmiękczona delikatnym światłem. Pierwszy plan to gobelin faktur – bujna zielona trawa, przeplatana dziką, muśniętą słońcem roślinnością. Dalej, pole złotych odcieni rozciąga się w kierunku horyzontu, gdzie odległe drzewa i cień budynku tworzą poczucie głębi i spokoju. Pociągnięcia pędzla są luźne i żywe, oddają ulotną jakość światła i powietrza, co jest świadectwem mistrzostwa artysty w technikach impresjonistycznych.