Dzieło przenosi nas do skąpanego w słońcu raju, świata, w którym powietrze wibruje delikatnym ciepłem. Postacie, oddane delikatnym dotknięciem, zdają się zamieszkiwać przestrzeń między rzeczywistością a snem. Kobieta jedzie konno, jej nagie ciało płynnie wtapia się w ciepły brąz zwierzęcia, podczas gdy inna stoi obok niej, ubrana w czerwonawą spódnicę, której kontrast dodaje scenie wizualnego rytmu.

Zastosowanie koloru przez artystę jest znakomite. Miękkie zielenie i błękity sugerują bujną roślinność i spokojne niebo; dotknięcia różu i żółci rozświetlają scenę. To symfonia światła i cienia, oddająca samą esencję idyllicznego tahitańskiego krajobrazu. Kompozycja płynie, przyciągając wzrok od postaci do postaci, przez łąkę. Czuje się jak moment zatrzymany w czasie, spokojna pauza w świecie tętniącego życiem. Zaprasza do poczucia spokoju, tęsknoty za prostszą i piękniejszą egzystencją.