To niezwykłe dzieło, stworzone w 1933 roku, przedstawia harmonijną fuzję tradycyjnych chińskich technik malowania krajobrazu i delikatnego, ekspresyjnego pędzla; góry majestatycznie wznoszą się, ich faliste kształty uchwycone z precyzją i pewną płynnością. Artysta wykorzystuje monochromatyczną paletę czerni i szarości, podkreśloną subtelnym użyciem białej przestrzeni, skutecznie wywołując spokojną, ale dynamiczną atmosferę. Poszczególne drzewa przedstawione są z poczuciem osobowości, ich szczegółowo opisane gałęzie rozciągają się na zewnątrz, jakby obejmowały widza, podczas gdy spokojne wody u podstawy odzwierciedlają otaczający krajobraz, zapraszając do refleksji.

Kompozycja jest mistrzowsko zaaranżowana, aby prowadzić wzrok przez scenę; płynne linie wzgórz tworzą głębię i ruch, przyciągając uwagę do delikatnych domów usytuowanych wśród drzew. To dzieło nie tylko celebruje piękno natury, ale również przekazuje głębsze znaczenie kulturowe, uosabiając ideały harmonii między ludzkością a światem natury, odzwierciedlając głęboko zakorzenione zasady filozoficzne w chińskiej sztuce. Stojąc przed tym dziełem, można poczuć poruszające połączenie z spokojem krajobrazu, wzywające do myślenia o samotności i introspekcji w obliczu złożoności życia.