Το έργο τέχνης μας μεταφέρει σε έναν λουσμένο από τον ήλιο παράδεισο, έναν κόσμο όπου ο αέρας δονείται με απαλή ζεστασιά. Οι φιγούρες, που αποδίδονται με μια λεπτή πινελιά, φαίνεται να κατοικούν σε έναν χώρο ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Μια γυναίκα ιππεύει ένα άλογο, η γυμνή της μορφή αναμειγνύεται απρόσκοπτα με το ζεστό καφέ του ζώου, ενώ μια άλλη στέκεται δίπλα της, ντυμένη με μια κοκκινωπή φούστα, η αντίθεση της οποίας προσθέτει έναν οπτικό ρυθμό στη σκηνή.

Η χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι εξαιρετική. Απαλά πράσινα και μπλε υποδηλώνουν πλούσια βλάστηση και έναν γαλήνιο ουρανό. Πινελιές ροζ και κίτρινου φωτίζουν τη σκηνή. Είναι μια συμφωνία φωτός και σκιάς, που αποτυπώνει την ίδια την ουσία του ειδυλλιακού ταϊτινού τοπίου. Η σύνθεση ρέει, τραβώντας το βλέμμα από τη φιγούρα στην φιγούρα, σε όλη την πλαγιά. Μοιάζει με μια στιγμή παγωμένη στο χρόνο, μια ήρεμη παύση σε έναν κόσμο ζωντανής ζωής. Προσκαλεί μια αίσθηση ηρεμίας, μια λαχτάρα για μια απλούστερη, πιο όμορφη ύπαρξη.