Eser, bizi güneşin öptüğü bir cennete, havanın hafif bir sıcaklıkla titrediği bir dünyaya taşıyor. Narin bir dokunuşla sunulan figürler, gerçeklik ve rüya arasında bir mekanda yaşıyor gibi görünüyor. Bir kadın ata biniyor, çıplak formu hayvanın sıcak kahverengisiyle sorunsuz bir şekilde bütünleşirken, diğeri ise kırmızımsı bir etek giymiş, sahnede görsel bir ritim yaratan zıtlıkta, yanında duruyor.

Sanatçının renk kullanımı zarif. Yumuşak yeşiller ve maviler, yemyeşil bitki örtüsü ve sakin bir gökyüzü önerir; pembe ve sarı dokunuşlar sahneyi aydınlatır. İdeal Tahitili manzarasının özünü yakalayan bir ışık ve gölge senfonisi. Kompozisyon akıcıdır, gözü figürden figüre, çayırlara çeker. Zamanın donduğu bir an, canlı bir dünyada sessiz bir ara gibi geliyor. Bir sakinlik duygusu, daha basit ve daha güzel bir varoluşa duyulan özlemi davet ediyor.