Tablo, üzerinde yumuşak bir sisle çevrili bir orman sahnesini yakalar; bu, ona eterik bir kalite kazandırır. Gökyüzüne yükselen ağaçlar, gövdeleri çevredeki yapraklarla kaynaşarak derin, döngüsel toprak tonlarında tasvir edilmiştir; koyu yeşil ve kestane tonları derinlik ve gizem hissi uyandıracak şekilde uyum içinde çalışmaktadır. Taçtan süzülen güneş ışığı, orman zeminine dans eden lekeli desenler oluşturur; bu, bu huzurlu tablodaki hareket ve hayatı ima eder. Manzarayı gözlerken, rüzgarda yaprakların hışırtısını duyabiliyormuşum gibi hissediyorum ve gölgede toprak serinliğini hissediyorum.

Kompozisyon açısından Rousseau, doğanın özünü yakalayan modern bir teknik kullanıyor; bu, katı bir gerçekçi tasvir tarzına bağlı kalmıyor. Doku katmanları dokunsal bir his veriyor, izleyiciyi manzaraya çekiyor. Bu eser doğanın güzelliğini değil, Rousseau'nun ona olan duygusal bağlantısını da yansıtır. Eser, 19. yüzyılın başlarından bir döneme aittir; romantik doğayı tasvir eden bu dönemde önemli bir sanat temsil constitüální geçiş işaret ediyor. Kendinizi düşünmeye davet ederken, insanlığın vahşi doğa ile olan zamansız ilişkisini hatırlatır.