Ciepłe światło kąpie starożytne miasto, panorama rozwija się przed oczami widza. Budynki, oddane w palecie kremów i ochry, wznoszą się na tle falistych wzgórz i nieba muśniętego najdelikatniejszymi błękitami. Pewne pociągnięcia pędzla artysty nadają scenie namacalną jakość, jakby można było wyciągnąć rękę i poczuć fakturę kamienia. Samotna postać, ubrana w powłóczyste szaty, dodaje odrobinę człowieczeństwa do wspaniałego widoku, kontemplując panoramę.

Kompozycja jest mistrzowska, przyciągając wzrok od pierwszego planu, z jego ociosanym kamieniem i bujnym listowiem, w kierunku odległych wież i kopuł. Gra światła i cienia tworzy poczucie głębi, zapraszając widza do wejścia w ten spokojny świat. Wywołuje poczucie pokoju i szacunku, chwilę uchwyconą w czasie, którą należy docenić. Obraz jest świadectwem trwałego piękna miejsca przesiąkniętego historią i duchowym znaczeniem.