Scena rozwija się z surową, niemal pierwotną energią. Szerokie pociągnięcia koloru definiują krajobraz skąpany w intensywnym świetle Bretanii. Kompozycja jest podzielona, ​​ale harmonijna, ogrom wody spotyka się z ziemią z żywym, niewypowiedzianym połączeniem. Niebo, ognistopomarańczowe, wlewa się w błękit wody, odzwierciedlając intensywność słońca. Postać, oddana prostą, niemal dziecięcą jakością, stoi na pierwszym planie, jej obecność jest zarówno ziemska, jak i eteryczna. Stado gęsi akcentuje krajobraz. Pociągnięcia pędzla są mocne, kolory bezwstydne, świadectwo bezpośredniego zaangażowania artysty w swój temat.