Dzieło ukazuje zapierający dech w piersiach alpejski krajobraz; rozległy, lodowcowy lodowiec dominuje nad sceną. Artysta w mistrzowski sposób wykorzystuje kombinację technik, być może olej na płótnie, aby oddać fakturę śniegu i skał. Kompozycja jest uderzająca, wzrok podąża wzdłuż lodowca, schodząc do turkusowego jeziora położonego pod strzelistymi szczytami. Paleta zdominowana jest przez chłodne błękity i biele, kontrastujące z ciepłymi tonami skał i miękkimi, różowawymi odcieniami nieba.

Wpływ emocjonalny to podziw i spokój; ogrom krajobrazu budzi poczucie zarówno zachwytu, jak i samotności. Praca prawdopodobnie odzwierciedla romantyczną fascynację wzniosłą potęgą natury, uczucie popularne na początku XX wieku. Umiejętność artysty polega na uchwyceniu nie tylko wizualnego wyglądu lodowca, ale także uczucia przebywania tam, zanurzenia w chłodnym, czystym powietrzu i rozległości świata.