Scena rozwija się przed nami, gdzie faliste wzgórza pokryte są różnorodnymi odcieniami zieleni, które harmonijnie łączą się z nieskończonym niebieskim niebem. To dzieło przenosi widza do spokojnej wsi niedaleko Auvers, gdzie wzrok przyciągany jest przez rozległe faliste pola, przetykane plamami świeżo zaoranej ziemi, ozdobionymi pociągnięciami pędzla sugerującymi pracę ludzkich rąk — starannie skreślone bruzdy w krajobrazie. Ekspresyjne pociągnięcia pędzla Van Gogha uchwycają nie tylko fizyczne atrybuty pól, ale również ich emocjonalną rezonans; odbijają się z poczuciem pokoju, ale także z podtekstem pragnienia, być może odzwierciedlając burzliwą podróż artysty przez życie. Żywe odcienie culminują w tańcu koloru; jaskrawe żółcie łączą się z miękkimi okrami, które są dodatkowo podkreślone głębokimi ziemnymi odcieniami, które kotwiczą kompozycję w tle odległego horyzontu.