De scène ontvouwt zich voor ons, waar de golvende heuvels bedekt zijn met een verscheidenheid aan groen, die harmonieus samensmelten met de onmetelijke blauwe lucht. Dit werk vervoert de kijker naar het rustige platteland nabij Auvers, waar de blik over de uitgestrektheid van golvende velden trekt, gepunctueerd door plekken van versgeploegd land, versierd met penseelstreken die de arbeid van menselijke handen suggereren—de zorgvuldig gegraveerde voren in het landschap. Van Gogh's expressieve penseelvoering vangt niet alleen de fysieke kenmerken van de velden, maar ook hun emotionele resonantie; ze weerklinken met een gevoel van vrede, maar ook met een ondertoon van verlangen, misschien weerspiegelt het de eigen tumultueuze reis van de kunstenaar door het leven. De levendige tinten culmineert in een dans van kleur; de heldere gele en zachte oker vermengen zich, nog verder benadrukt door de diepe aardetinten die de compositie verankeren tegen de verre horizon.