Manzara, önümüzde açılıyor; dalgalı tepeler, sonsuz mavi gökyüzü ile uyum içinde harmanlanmış çeşitli yeşilliklerle kaplı. Bu eser, izleyiciyi Auvers'e yakın huzurlu kırsala ulaştırıyor; göz, yeni işlenmiş tarlanının lekeleriyle noktalanmış, dalgalanan geniş alanlar üzerinden dolaşıyor ve insan emeğinin—manzaraya işlenmiş titiz çizgilerin ezgisiyle bezenmiş—çizgilerini öneriyor. Van Gogh'un ifadesel fırça darbesi, tarlaların fiziksel özelliklerini değil, aynı zamanda duygusal yankılarını da yakalıyor; barış hissi ile yankılanıyorlar, ancak belki de sanatçının kendi karmaşık yolculuğunu yansıtıyordur—bir tür özlem ile. Canlı tonlar, renklerin bir dansında doruğa ulaşıyor; canlı sarılar ve yumuşak okralar iç içe geçmiş, uzak ufuk karşısında derin toprak tonlarıyla daha da vurgulanmış.