Eser, beni günün sonunda güneşin kucakladığı bir tarlaya götürüyor; havanın kendisi bile sıcaklıkla parıldıyor gibi. Göz hemen, zengin, neredeyse dokunsal bir dokuyla işlenmiş buğday tarlasına çekiliyor; neredeyse sert sapları hissedebiliyorum. Bir patika, sahneyi kesiyor, izleyiciyi manzaraya daha derine götürüyor ve ağaçların siluetinin karanlık, kesintisiz bir çizgi oluşturduğu ufka doğru ilerliyor. Gökyüzü, donuk bir turkuaz rengi, altındaki toprak tonlarıyla çarpıcı bir kontrast sunuyor. Sanatçı basit ama etkili bir kompozisyon kullanıyor; yatay çizgiler bir sakinlik hissi yaratırken, yolun diyagonali hareket katıyor. Okralar, yeşiller ve mavilerin hakim olduğu sınırlı palet, bir dinginlik hissi uyandırıyor ve batan güneş sahneyi altın bir parıltıyla boyuyor.