To dzieło sztuki przenosi mnie na skąpane słońcem pole pod koniec dnia; wydaje się, że samo powietrze mieni się ciepłem. Wzrok natychmiast przyciąga pole pszenicy, oddane w bogatej, niemal dotykowej fakturze; prawie czuję szorstkie łodygi. Ścieżka przecina scenę, prowadząc widza głębiej w krajobraz i ponad horyzont, gdzie sylwetki drzew tworzą ciemną, nieprzerwaną linię. Niebo, w stonowanym turkusie, oferuje uderzający kontrast z ziemistymi tonami poniżej. Artysta stosuje prostą, ale skuteczną kompozycję; linie poziome tworzą poczucie spokoju, a przekątna ścieżki wprowadza ruch. Ograniczona paleta, zdominowana przez ochrę, zielenie i błękity, wywołuje uczucie spokoju, a zachodzące słońce maluje scenę złotą poświatą.