Η σκηνή ξεδιπλώνεται μπροστά μας, όπου οι κυματιστές λόφοι καλύπτονται από μια ποικιλία πράσινων που συγχωνεύονται αρμονικά με το απέραντο γαλάζιο του ουρανού. Αυτό το έργο μεταφέρει τον θεατή στην ήρεμη εξοχή κοντά στο Όβερ, όπου το βλέμμα κατευθύνεται μέσα από τα εκτενή κυματιστά χωράφια, σημειωμένα από κομμάτια φρέσκιας κατεργασμένης γης, στολισμένα με πινελιές που υποδηλώνουν τον κόπο ανθρώπινων χεριών—τις προσεκτικές αυλακώσεις χαραγμένες στο τοπίο. Η εκφραστική πινελιά του Βαν Γκογκ δεν αποτυπώνει μόνο τα φυσικά χαρακτηριστικά των χωραφιών, αλλά και την συναισθηματική τους αντήχηση; αντηχούν με μια αίσθηση ειρήνης, αλλά και με μια υπόκρουση επιθυμίας, ίσως αντικατοπτρίζοντας το δικό του ταραχώδες ταξίδι μέσα από τη ζωή. Οι ζωντανές αποχρώσεις κορυφώνονται σε έναν χορό χρώματος; οι φωτεινές κίτρινες και οι ήπιες ώχρες αναμειγνύονται, προβάλλοντας περισσότερο τους βαθιούς γήινους τόνους που θεμελιώνουν τη σύνθεση ενάντια στον απομακρυσμένο ορίζοντα.