Dit kunstwerk legt een moment vast dat lijkt te zweven in het zachte licht van, vermoedelijk, de late namiddag. De scène wordt gedomineerd door een dramatische klif die de zee instort. De kunstenaar gebruikt een beperkt palet, voornamelijk groen, blauw en oker, om een gevoel van rust en introspectie op te roepen. De lucht is een doek van gedempte paars en blauw, wat een gevoel van diepte en uitgestrektheid creëert. Op de groene vlakte zitten twee figuren, hun aanwezigheid voegt een vleugje menselijke schaal toe aan de grootsheid van het landschap. De penseelstreken zijn zichtbaar maar gecontroleerd, wat bijdraagt aan het algemene gevoel van kalmte. De interactie van licht en schaduw op de klif creëert een overtuigend visueel contrast, waardoor het oog over het oppervlak van het schilderij zwerft. Je kunt bijna de zachte zeebries en het zachte gefluister van de golven voelen. Het is een schilderij dat uitnodigt tot contemplatie, een stille observatie van de schoonheid van de natuur. De compositie heeft een sterk gevoel van evenwicht, met de klif en de bomen die de scène verankeren, terwijl de lucht een uitgestrekte achtergrond biedt.