Scena rozgrywa się wzdłuż brzegu rzeki, gdzie tętniąca życiem budowa rozciąga się nad wodą; resztki mostu są demontowane. Artysta używa luźnych, ekspresyjnych pociągnięć pędzla, oddając światło i atmosferę z poczuciem bezpośredniości. Paleta kolorów zdominowana jest przez miękkie błękity, zielenie i ochry, nadając scenie mglistą, niemal senną jakość.

W oddali wznosi się ikoniczna sylwetka katedry, świadectwo historii i odporności miasta. Kompozycja jest starannie zbalansowana, łuki mostu odbijają krzywiznę nieba; powierzchnia wody odbija scenę powyżej, dodając kolejną warstwę głębi. Nastrój to cicha praca, uchwycenie momentu zmiany i transformacji, migawka życia miejskiego. Wywołuje uczucie nostalgii i oczekiwania, jakby obserwowało się upływ czasu.