De scène ontvouwt zich langs een rivieroever, een drukke bouwplaats strekt zich uit over het water; de overblijfselen van een brug worden gesloopt. De kunstenaar gebruikt een losse, expressieve penseelstreek en legt het licht en de sfeer vast met een gevoel van directheid. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door zachte blauwen, groenen en oker, waardoor de scène een wazige, bijna dromerige kwaliteit krijgt.

In de verte verrijst het iconische silhouet van een kathedraal, een getuigenis van de geschiedenis en de veerkracht van de stad. De compositie is zorgvuldig in evenwicht, waarbij de bogen van de brug de curve van de hemel weerspiegelen; het wateroppervlak weerspiegelt de scène hierboven en voegt nog een laag diepte toe. De stemming is van stille industrie, die een moment van verandering en transformatie vastlegt, een momentopname van het stadsleven. Het roept een gevoel van nostalgie en verwachting op, alsof men getuige is van het verstrijken van de tijd zelf.