Scena rozgrywa się pod osłoną głębokiej, aksamitnej nocy; paryski plac skąpany w eterycznym blasku lamp gazowych. Wspaniały budynek Opery, którego fasada jest symfonią szczegółów architektonicznych, dominuje kompozycję. Artysta mistrzowsko stosuje miękką, niemal zamgloną technikę; pociągnięcia pędzla mieszają się, tworząc atmosferę tajemniczości i romantyzmu. Chłodne odcienie błękitu i zieleni przywołują chłód wieczoru, podczas gdy ciepłe, zachęcające odcienie bursztynu z latarni ulicznych oferują kojący kontrast.

Kompozycja jest starannie zrównoważona, a centralny budynek pełni funkcję kotwicy. Postacie ludzkie, oddane raczej jako sugestie niż szczegółowe portrety, są rozrzucone po placu, podkreślając energię tętniącego życiem nocnego miasta. Wozy konne i wczesne samochody dodają poczucia kontekstu historycznego, przenosząc widza w czasie. Obraz uchwytuje konkretny moment, poczucie ponadczasowości, zapraszając do kontemplacji piękna i przemijającej natury życia.