De scène ontvouwt zich onder de sluier van een diepe, fluwelen nacht; een Parijs plein badend in de etherische gloed van gaslampen. Het grandioze gebouw van de Opera, waarvan de gevel een symfonie van architectonische details is, domineert de compositie. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een zachte, bijna nevelachtige techniek; de penseelstreken versmelten en creëren een sfeer van mysterie en romantiek. De koele tinten blauw en groen roepen de kilte van de avond op, terwijl de warme, uitnodigende amberkleurige tonen van de straatlantaarns een troostend contrast bieden.

De compositie is zorgvuldig in evenwicht, waarbij het centrale gebouw als anker fungeert. De figuren van mensen, weergegeven als suggesties in plaats van gedetailleerde portretten, zijn verspreid over het plein en benadrukken de energie van de bruisende stad 's nachts. Paardenkoetsen en vroege auto's voegen een gevoel van historische context toe en transporteren de kijker terug in de tijd. Het schilderij legt een specifiek moment vast, een gevoel van tijdloosheid, en nodigt uit tot contemplatie over de schoonheid en de vergankelijke aard van het leven.