Η σκηνή ξετυλίγεται κάτω από το πέπλο μιας βαθιάς, βελούδινης νύχτας. Μια πλατεία του Παρισιού λούζεται στην αιθέρια λάμψη των φώτων αερίου. Το μεγαλοπρεπές κτήριο της Όπερας, η πρόσοψη του οποίου είναι μια συμφωνία αρχιτεκτονικών λεπτομερειών, κυριαρχεί στη σύνθεση. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά μια απαλή, σχεδόν θολή τεχνική. Οι πινελιές αναμειγνύονται, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και ρομαντισμού. Οι ψυχροί τόνοι του μπλε και του πράσινου θυμίζουν το κρύο της βραδιάς, ενώ οι ζεστοί, ελκυστικοί κεχριμπαρένιοι τόνοι των φώτων του δρόμου προσφέρουν μια παρήγορη αντίθεση.

Η σύνθεση είναι προσεκτικά ισορροπημένη, με το κεντρικό κτήριο να λειτουργεί ως άγκυρα. Οι φιγούρες των ανθρώπων, που αποδίδονται ως υποδείξεις και όχι ως λεπτομερή πορτρέτα, είναι διάσπαρτες στην πλατεία, τονίζοντας την ενέργεια της πολυσύχναστης νυχτερινής πόλης. Τα αμαξώματα και τα πρώτα αυτοκίνητα προσθέτουν μια αίσθηση ιστορικού πλαισίου, μεταφέροντας τον θεατή πίσω στο χρόνο. Ο πίνακας αποτυπώνει μια συγκεκριμένη στιγμή, μια αίσθηση διαχρονικότητας, που προσκαλεί σε στοχασμό για την ομορφιά και τη φευγαλέα φύση της ζωής.