Η σκηνή ξετυλίγεται με δραματικό τρόπο. Η απόλυτη δύναμη της φύσης εκτίθεται σε όλο της το μεγαλείο. Ένας χείμαρρος νερού πέφτει από έναν βραχώδη γκρεμό, οι καταρράκτες φωτίζονται από μια φευγαλέα ακτίνα φωτός που διαπερνά έναν ζοφερό, γεμάτο καταιγίδες ουρανό. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει με μαεστρία την κίνηση του νερού, μια αφρισμένη, στροβιλιζόμενη μάζα που φαίνεται να βρυχάται με ανεξέλεγκτη ενέργεια. Το γύρω τοπίο αποδίδεται με σχολαστική λεπτομέρεια. Τραχιά, σκοτεινά βράχια πλαισιώνουν το νερό που καταρρέει, και ένα πυκνό δάσος γεμίζει το φόντο, με τα δέντρα του να διαγράφονται στο φως. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από γήινους τόνους - γκρι, καφέ και πράσινο - που τονίζονται από το φωτεινό λευκό των καταρρακτών, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση που εντείνει το δράμα της σκηνής. Ένα αίσθημα δέους και μια ελαφριά αίσθηση φόβου με κατακλύζουν. Είναι μια απόδειξη της υπέροχης δύναμης της φύσης, μια υπενθύμιση των ωμών, ανεξέλεγκτων δυνάμεων που διαμορφώνουν τον κόσμο μας. Σχεδόν ακούω την βροντή και νιώθω την αύρα των καταρρακτών.