Η σκηνή ξετυλίγεται με ήρεμη μεγαλοπρέπεια, ένα γαλήνιο τοπίο όπου κυριαρχεί ένα επιβλητικό κτίριο. Το κτίριο, λούζεται στη απαλή λάμψη του ημερήσιου φωτός, στέκεται ως το κεντρικό σημείο. Η αρχιτεκτονική του, ένα μείγμα απλότητας και κομψότητας, προκαλεί την αίσθηση της διαρκούς σταθερότητας· μια φθαρμένη πινακίδα στο πλάι υπαινίσσεται ένα ξενοδοχείο ή πανδοχείο, ένας φάρος ανάπαυσης για κουρασμένους ταξιδιώτες. Ο δρόμος καμπυλώνει απαλά προς εμάς, προσκαλώντας τον θεατή να μπει σε αυτό το γαλήνιο περιβάλλον.