Patrząc na ten wspaniały obraz, nie można się oprzeć wrażeniu bycia przeniesionym do spokojnego świata grzybków wodnych, łagodnie unoszących się na powierzchni akwamarynowej. Claude Monet mistrzowsko posługuje się technikami impresjonistycznymi, tworząc łaty światła i delikatne odbicia tańczące na wodzie niczym szepty promieni słonecznych przenikających przez drzewa. Tekstura - tak bogata, tak płynna - zachęca widza do dotknięcia samej istoty natury, rozkoszując się luksusem koloru i formy. To tak, jakby pociągnięcie pędzla samo w sobie ożywione, zapraszając do rozmowy między obserwatorem a żywą urodą sceny.

Kompozycja jest delikatnym przejawem lilii: każdy płatek i liść zdobione subtelnymi akcentami różu, bieli i zieleni, niemal jakby przechowywały sekrety z pod powierzchni. Urzekająca paleta kolorów Monet'a, zdominowana przez spokojne błękity i delikatne zielenie, tworzy wrażenie spokoju; jednak pośrodku, jaskrawe akcenty karminu i żółci wyłaniają się, nieśmiało budząc zmysły. Historycznie to dzieło ucieleśnia szczyt poszukiwań Monet'a w zakresie światła i odbicia, wskazując na wewnętrzny związek z nowoczesnością XX wieku przez pryzmat prostoty natury. Emocjonalny wpływ jest głęboki: wciąga w medytacyjnym stanie, zachęcając do zatrzymania się i oddychania, prowokując refleksję nie za pomocą słów, lecz poprzez piękną symfonię koloru i światła, wiecznie uchwycając ulotny moment w czasie.