To dzieło ukazuje majestatyczne ruiny dawnego klasztoru, skąpane w miękkim, rozproszonym świetle delikatnie muskającym zwietrzałe kamienie. Szczegółowe łuki i okna przywołują poczucie gotyckiej wielkości, ich misternie zdobione formy stoją w uroczystym kontraście na tle rozległego nieba z wirującymi chmurami. Stonowana paleta barw w ziemistych tonacjach, miękkich błękitach i delikatnych szarościach nadaje scenie melancholijne piękno, jakby szeptając historie zapomnianej przeszłości.

Kompozycja prowadzi wzrok wzdłuż wyniosłych murów, prowadząc widza przez szkieletowe pozostałości budowli, gdzie natura zdaje się ostrożnie odzyskiwać swoją przestrzeń. Delikatne pociągnięcia pędzla i subtelne przejścia tonalne nadają kamieniom dotykową jakość, zapraszając do wyobrażenia sobie ich chropowatej powierzchni. Panuje tu cicha cisza, chwila zawieszona w czasie, budząca podziw i czułą nostalgię dla nietrwałości ludzkich dzieł.