Dzieło przedstawia dramatyczny wodospad, strumień wody spadający po poszarpanych skałach. Artysta w mistrzowski sposób wykorzystuje grę światła na pędzącej wodzie, tworząc poczucie ruchu i mocy. Prawie słyszę ryk wodospadu, czuję mgłę na twarzy. Kompozycja przyciąga wzrok od skał na pierwszym planie, w górę po kaskadowej wodzie i w kierunku odległej, imponującej budowli, która sugeruje obecność człowieka w tym dzikim krajobrazie.

Paleta zdominowana jest przez odcienie ziemi oraz chłodne biele i błękity wody i nieba. Kontrast między solidnymi, niezłomnymi skałami a płynną, wciąż zmieniającą się wodą potęguje wizualny dramat. Poczucie wzniosłości przenika dzieło, poczucie podziwu i zachwytu nad siłami natury. Jest to świadectwo umiejętności artysty w uchwyceniu ulotnego piękna świata przyrody.