Obraz przenosi mnie do skąpanej słońcem weneckiej laguny; niebo to rozległe płótno z miękkich błękitów i obłoczków chmur, sugerujące delikatną bryzę. Woda mieni się, odbijając światło i odległą panoramę miasta z senną jakością. Na brzegu zebrana jest grupa postaci - elegancko ubrane kobiety i dzieci, pozornie złapane w momencie rekreacji. Jedna z postaci, siedząca, wydaje się być artystą, być może utrwalającym scenę przed sobą. Pociągnięcia pędzla, luźne i ekspresyjne, dają poczucie bezpośredniości, jakby artysta chciał uchwycić ulotne piękno chwili. Kompozycja przyciąga wzrok z pierwszego planu, przez wodę, w kierunku odległej architektury, z jej kultową dzwonnicą. To spokojna scena, pełna ciepła i pewnej nostalgii, świadectwo trwałego uroku Wenecji.