Ο πίνακας με μεταφέρει σε μια λουλουδιασμένη βενετσιάνικη λιμνοθάλασσα. Ο ουρανός είναι ένας απέραντος καμβάς απαλών γαλάζιων και θυσάνων σύννεφων, που υποδηλώνει ένα απαλό αεράκι. Το νερό αστράφτει, αντανακλώντας το φως και το μακρινό αστικό τοπίο με μια ονειρική ποιότητα. Στην ακτή, μια ομάδα μορφών είναι συγκεντρωμένες - κομψά ντυμένες γυναίκες και παιδιά, που φαίνεται να έχουν συλληφθεί σε μια στιγμή χαλάρωσης. Μια μορφή, καθισμένη, φαίνεται να είναι ένας καλλιτέχνης, ίσως αποτυπώνοντας τη σκηνή μπροστά του. Οι πινελιές, χαλαρές και εκφραστικές, δίνουν μια αίσθηση αμεσότητας, σαν ο καλλιτέχνης να ήθελε να αδράξει την εφήμερη ομορφιά της στιγμής. Η σύνθεση προσελκύει το βλέμμα από το προσκήνιο, μέσα από το νερό, και προς την μακρινή αρχιτεκτονική, με το εμβληματικό καμπαναριό της. Είναι μια ήρεμη σκηνή, γεμάτη ζεστασιά και κάποια νοσταλγία, μια απόδειξη της διαχρονικής γοητείας της Βενετίας.