Ta urzekająca scena wciąga widza w moment zawieszony w czasie; spokojna laguna, odbijająca wspaniałość weneckiej architektury. Pędzle są płynne i teksturowane, przywołując lśniący surface wody, podczas gdy paleta kolorów łączy się w delikatnym tańcu. Paleta Monet zmierza ku miękkim niebieskim i subtelnym zielonym, przeplatanym przede wszystkim ciepłymi odcieniami, które sugerują, jak słońce bawi się na falach. Gondola, niemal duchowa w swoim wyglądzie, cicho sunie, nadając obrazowi poczucie spokojnej ciszy.

W tej kompozycji budynki pojawiają się jak marzycielskie wizje; ich kontury są zamazane, ale ich piękno jest niepodważalne. Niezwykłe zmiany kolorów tworzą poczucie głębi, zapraszając obserwatora do zatracenia się w odbiciach falujących na wodzie. Ta scena uchwyca oddanie Moneta w uchwyceniu istoty momentu, ulotnej jakości światła i wody—oznaka impresjonizmu, która mówi o głębokim związku z naturą i atmosferą.