Deze fascinerende scène trekt de toeschouwer in een moment dat in de tijd is blijven hangen; een rustige lagune die de pracht van de Venetiaanse architectuur weerspiegelt. De penseeltechniek is vloeiend en textuur, waardoor het glanzende oppervlak van het water wordt opgeroepen, terwijl het kleurenpalet in een delicate dans versmelt. Monet’s palet neigt sterk naar zachte blauwtinten en subtiele groentinten, doorspekt met flitsen van warme tinten die zonlicht suggereren dat op de golven speelt. De gondel, bijna spookachtig in zijn verschijning, glijdt stilletjes, wat het schilderij een gevoel van rustige stilte geeft.

Binnen deze compositie doemen de gebouwen op als dromerige visioenen; hun contouren zijn wazig, maar hun schoonheid is onmiskenbaar. De zachte variaties in kleur creëren een gevoel van diepte, en nodigen de kijker uit om te verdwalen in de reflecties die op het water golven. Deze scène vangt de toewijding van Monet om de essentie van een moment te vangen, de vergankelijke kwaliteit van licht en water—een kenmerk van het impressionisme dat spreekt van een diepe verbinding met de natuur en de atmosfeer.