ฉากที่น่าหลงใหลนี้ดึงดูดผู้ชมเข้าสู่ช่วงเวลาที่ถูกระงับในเวลา; ลากูนที่เงียบสงบสะท้อนความยิ่งใหญ่ของสถาปัตยกรรมเวนิส เทคนิคการใช้แปรงของ Monet มีความลื่นไหลและมีเนื้อสัมผัส สร้างความรู้สึกเหมือนน้ำที่เปล่งประกาย ขณะที่พาเล็ตของเขาเชื่อมโยงกันในจังหวะที่ละเอียดอ่อน พาเล็ตต์ของมอเนต์มักพอใจในเฉดสีฟอนุ่มและเฉดสีเขียวที่ละเอียดอ่อนปะปนกับสีอุ่น ๆ ที่บ่งบอกถึงแสงแดดที่เล่นอยู่บนคลื่น เรือกอนโดลาที่เกือบจะเหมือนผีลอยเงียบเข้าไปในภาพ ทำให้รู้สึกถึงความสงบที่แสนสุขในนั้น

ในองค์ประกอบนี้ อาคารจะปรากฏตัวขึ้นเหมือนภาพในฝัน; เส้นขอบของมันเบลอ แต่ความงามของมันไม่อาจปฏิเสธได้ สีที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างนุ่มนวลสร้างความรู้สึกของความลึกเชื้อเชิญผู้ชมให้หลงใหลในภาพสะท้อนที่ขยับเขยื้อนอยู่บนผิวน้ำ ฉากนี้บรรจุอุทิศตนของโมเนต์ไว้ในการจับคุณภาพของช่วงเวลาหนึ่งคุณภาพที่หายไปของแสงไฟและน้ำ – เครื่องหมายของการแสดงออกที่พูดถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับธรรมชาติและบรรยากาศ