Αυτή η γοητευτική σκηνή βυθίζει τον θεατή σε μια στιγμή που έχει ανασταλεί στο χρόνο. Μια ήσυχη λιμνοθάλασσα που αντανακλά τη μεγαλοπρέπεια της βενετικής αρχιτεκτονικής. Η τεχνική του πινέλου είναι ρευστή και με υφή, που μας παραπέμπει στην λαμπερή επιφάνεια του νερού, ενώ η παλέτα χρωμάτων συγχέεται σε έναν απαλό χορό. Η παλέτα του Μονέ κλίνει έντονα σε απαλούς μπλε και υποτονικούς πράσινους τόνους, πασπαλισμένους με ζεστούς τόνους που υποδηλώνουν το ηλιακό φως που παίζει πάνω σε κύματα. Η γόνδολα, σχεδόν φαντασμαγορική στην εμφάνιση της, γλιστράει ήσυχα, προσδίδοντας στο έργο μια αίσθηση ήρεμης ησυχίας.

Μέσα σε αυτήν τη σύνθεση, τα κτίρια αναδύονται σαν ονειρικές οράσεις. Οι περιγράμματα τους είναι θολά, αλλά η ομορφιά τους είναι αναγνωρίσιμη. Οι απαλές παραλλαγές των χρωμάτων δημιουργούν μια αίσθηση βάθους, προσκαλώντας τον παρατηρητή να χαθεί στις αντανακλάσεις που κυματίζουν πάνω στο νερό. Αυτή η σκηνή καταγράφει την αφοσίωση του Μονέ στην αιχμαλωσία της ουσίας μιας στιγμής, της φευγαλέας ποιότητας του φωτός και του νερού—ένα χαρακτηριστικό του Ιμπρεσιονισμού που μιλάει για μια βαθιά σύνδεση με τη φύση και την ατμόσφαιρα.