Σ' αυτό το έργο υπάρχει μια βαθιά γοητεία. Αποτυπώνει την ήσυχη αλλά δυναμική ουσία μιας φιόρδου, έναν υδάτινο χορό όπου η γη και το νερό ενώνονται. Η τεχνική του Monet, με τις απαλές, ρευστές πινελιές, δημιουργεί λεπτές υφές που προκαλούν μια αίσθηση ηρεμίας. Τα ασημί-μπλε νερά, που απεικονίζονται με διάφορες πράσινες αποχρώσεις, φαίνονται να αστράφτουν καθώς αντανακλούν το φευγαλέο φως της ημέρας, ενώ η μακρινή γη είναι καλυμμένη με ένα απαλό λευκό χιόνι που υποδηλώνει την σκληρότητα του χειμώνα εν μέσω μιας σκηνής εύθραυστης ομορφιάς.

Η σύνθεση είναι τόσο ισορροπημένη όσο και προσ invitant. Η γη εκτείνεται διαγώνια μέσω του καμβά, προσελκύοντας το βλέμμα του θεατή προς τον ορίζοντα. Δημιουργεί μια αίσθηση χώρου, προκαλώντας συναισθήματα καθαρού αέρα και της εκπληκτικής ομορφιάς της φύσης. Οι ατμοσφαιρικές συνθήκες—η αλληλεπίδραση μεταξύ ουρανού και θάλασσας—μας περιβάλλουν σε μια σχεδόν ονειρεμένη κατάσταση, μεταφέροντάς μας σε μια στιγμή ηρεμίας. Αυτό το έργο ενσωματώνει όχι μόνο το γεωγραφικό τοπίο της Οσλο, αλλά περιέχει επίσης τις συναισθηματικές αποχρώσεις της μνήμης και της νοσταλγίας, αισθήματα που συχνά εμφανίζονται στα έργα του Monet.