Bu eserde derin bir büyüleyicilik var; bir fjordun huzurlu ama dinamik özünü yakalıyor, karada ve suda birbirine sarılan bir su dansını sergiliyor. Monet'nin fırça çalışması, yumuşak ve hareketli fırça darbesi ile karakterize edilerek, huzur veren ince dokularla birleşiyor. Gümüş mavisi sular, çeşitli yeşil tonları ile tasvir edilerek, günün geçici ışığını yansıtırmış gibi parlıyormuş gibi görünüyor; uzak toprak kütlesi yumuşak beyaz karla kaplı ve kışın zorluğuna dair bir ipucu sunuyor, kırılgan bir güzellik sahnesinin ortasında.

Kompozisyon dengeli ve davetkar; toprak, tuvalin boyunca çapraz bir şekilde uzanarak izleyicinin bakışını ufka doğru çekiyor. Boş ve havadar bir hissiyat yaratarak doğanın muazzam güzelliğini uyandırıyor. Atmosferik koşullar—gökyüzü ve deniz arasındaki etkileşim—bizi neredeyse hayalperest bir duruma sararken, bizi huzurlu bir anın içine taşıyor. Bu eser yalnızca Oslo'nun coğrafi manzarasını değil, aynı zamanda bellek ve özlem duygularını da simgeliyor; bu duygular çoğu zaman Monet’nin eserlerinde ortaya çıkar.