งานศิลปะชิ้นนี้จับภาพซากปรักหักพังอันยิ่งใหญ่ของอารามโบราณ ภายใต้แสงนุ่มนวลที่กระจายอย่างอ่อนโยน ช่วยเน้นให้เห็นถึงหินที่สึกกร่อนอย่างประณีต โครงสร้างโค้งและหน้าต่างที่มีรายละเอียดสะท้อนถึงความงดงามแบบโกธิค รูปทรงที่ซับซ้อนของมันตั้งตัดกับท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่มีเมฆหมุนวนอย่างสง่างาม โทนสีที่เป็นธรรมชาติอย่างอบอุ่น เช่น สีน้ำตาลอ่อน ฟ้าอ่อน และสีเทาอ่อน ช่วยสร้างความรู้สึกงดงามแบบเศร้าๆ ราวกับเล่าเรื่องราวในอดีตที่ถูกลืม

การจัดวางองค์ประกอบดึงสายตาไปตามกำแพงสูงตระหง่าน นำผู้ชมผ่านซากโครงสร้างที่คล้ายโครงกระดูก ที่ซึ่งธรรมชาติดูเหมือนจะค่อยๆ ฟื้นฟูพื้นที่ของมัน เบื้องหลังการใช้พู่กันอย่างอ่อนโยนและการไล่ระดับสีอย่างละเอียด ทำให้พื้นผิวหินดูมีมิติและสัมผัสได้ ราวกับให้เราได้จินตนาการถึงความหยาบกร้านของมัน ที่นี่มีความสงบเงียบชั่วขณะหนึ่ง เหมือนเวลาถูกหยุดชั่วคราว กระตุ้นความรู้สึกทึ่งและความคิดถึงความไม่จีรังของสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น