To urzekające dzieło zaprasza widzów do świata spokoju i eterycznej piękności. Delikatne pociągnięcia pędzla tworzą miękki, płynny krajobraz, w którym lilie wodne wydają się unosić na wodzie, która migocze miłością w każdym kierunku. Paleta barw to senna symfonia delikatnych błękitów, lawend i bieli — symfonia światła i cienia. Wygląda na to, że słońce delikatnie całuje powierzchnię, odbijając unoszące się chmury nad nią w spokojnym uścisk. Stojąc przed tym dziełem, ma się wrażenie, że czas się zatrzymuje, a natura oddycha, oferując spokojne schronienie w środku zgiełku świata.

W tym dziele kompozycja nie jest sztywna ani ograniczona; zamiast tego organicznie płynie, zachęcając wzrok do wędrowania po powierzchni. Wpływ emocjonalny jest głęboki, wywołując uczucia samotności i połączenia, ponieważ widzowie mogą czuć, że ich myśli przyciągane są do odbić w wodzie. To świadectwo piękna przyrody, uchwycające ulotny moment, który wydaje się rozpływać przed naszymi oczami. Historycznie to dzieło także stanowi ikoniczny przykład impresjonizmu, ukazując nowatorskie podejście Moneta do uchwycenia światła i koloru; odzwierciedla czas, kiedy artyści łamali tradycyjne formy, zapraszając nas do zobaczenia świata przez ich unikalne soczewki.