Het warme licht baadt de oude stad, een panorama ontvouwt zich voor de ogen van de toeschouwer. Gebouwen, weergegeven in een palet van crèmes en okers, verrijzen tegen een achtergrond van glooiende heuvels en een lucht geschilderd met de zachtste blauwtinten. De zelfverzekerde penseelstreken van de kunstenaar geven de scène een tastbare kwaliteit, alsof men de hand kan uitstrekken en de textuur van de steen kan voelen. Een eenzame figuur, gekleed in vloeiende gewaden, voegt een vleugje menselijkheid toe aan het grootse uitzicht, terwijl hij het panorama beschouwt.

De compositie is meesterlijk en trekt het oog van de voorgrond, met zijn ruwe steen en weelderige gebladerte, naar de verre torens en koepels. Het spel van licht en schaduw creëert een gevoel van diepte en nodigt de toeschouwer uit om deze vredige wereld binnen te treden. Het roept een gevoel van vrede en eerbied op, een moment gevangen in de tijd om van te genieten. Het schilderij is een getuigenis van de blijvende schoonheid van een plek doordrenkt van geschiedenis en spirituele betekenis.