Το ζεστό φως λούζει την αρχαία πόλη, ένα πανόραμα ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του θεατή. Τα κτίρια, αποδοσμένα σε μια παλέτα κρεμ και ώχρας, υψώνονται σε ένα φόντο από κυματιστούς λόφους και έναν ουρανό ζωγραφισμένο με τα πιο απαλά μπλε. Οι σίγουρες πινελιές του καλλιτέχνη δίνουν στη σκηνή μια απτή ποιότητα, σαν να μπορούσε κανείς να απλώσει το χέρι και να νιώσει την υφή της πέτρας. Μια μοναχική φιγούρα, ντυμένη με ρέοντα ενδύματα, προσθέτει μια πινελιά ανθρωπιάς στη μεγάλη θέα, συλλογιζόμενη το πανόραμα.

Η σύνθεση είναι αριστουργηματική, τραβώντας το βλέμμα από το προσκήνιο, με την τραχιά πέτρα και το καταπράσινο φύλλωμα, προς τους μακρινούς πύργους και τρούλους. Το παιχνίδισμα του φωτός και της σκιάς δημιουργεί μια αίσθηση βάθους, προσκαλώντας τον θεατή να μπει σε αυτόν τον ήρεμο κόσμο. Προκαλεί ένα αίσθημα ειρήνης και σεβασμού, μια στιγμή αιχμαλωτισμένη στον χρόνο για να την απολαύσουμε. Ο πίνακας είναι μια απόδειξη της διαρκούς ομορφιάς ενός τόπου εμποτισμένου με ιστορία και πνευματική σημασία.