Αυτό το ζωντανό τοπίο απεικονίζει έναν ρουστίκ μυλό δίπλα σε ένα ορμητικό ορεινό ρυάκι, τοποθετημένο σε τραχύ αλπικό έδαφος. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία το φως και τη σκιά, δημιουργώντας αντίθεση ανάμεσα στα λαμπερά, αφρισμένα νερά και τον σκοτεινό, βαρύ ουρανό με τις απότομες βραχώδεις σχηματισμούς. Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα κατά μήκος του φιδίσιου μονοπατιού και του ρέοντα ποταμού προς τα απλά κτίρια του μυλού με τις στέγες από άχυρο, προκαλώντας αίσθηση ειρηνικής μοναξιάς.

Η παλέτα χρωμάτων κυριαρχείται από φυσικούς γήινους τόνους — απαλούς πράσινους, γκρι και καφέ — διακοσμημένους με το λευκό του καταρρέοντος νερού, σχεδόν ακουστό. Η σκηνή, αν και στατική, φαίνεται ζωντανή και δυναμική, προσκαλώντας τον θεατή να φανταστεί τον καθαρό ορεινό αέρα και τους απαλούς ήχους της φύσης. Δημιουργημένο στα μέσα του 19ου αιώνα, το έργο αντανακλά τον ρομαντικό θαυμασμό για τη μεγαλοπρέπεια της φύσης και την ήρεμη αξιοπρέπεια της αγροτικής ζωής, αποκαλύπτοντας την οξυδέρκεια και την τεχνική δεξιότητα του καλλιτέχνη.