Η σκηνή ξετυλίγεται με μια απαλή γαλήνη. Μια παριζιάνικη θέα που λούζεται στο απαλό, διάχυτο φως του απογεύματος ή του πρωινού. Ο ποταμός Σηκουάνας, μια αστραφτερή κορδέλα νερού, κυριαρχεί στη σύνθεση, η επιφάνειά του αντανακλά τις απαλές αποχρώσεις του ουρανού. Στην απέναντι όχθη, υψώνεται η εμβληματική σιλουέτα του Μουσείου του Λούβρου, οι αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες του οποίου απαλύνονται από την ατμοσφαιρική προοπτική. Είναι σαν τα κτίρια να καλύπτονται από μια λεπτή ομίχλη.

Στην κοντινή όχθη, ένας περίπατος ή ένα ανάχωμα προσφέρει μια παρουσία στο προσκήνιο. Αρκετές φιγούρες, αποδοσμένες με χαλαρά, ιμπρεσιονιστικά χτυπήματα πινέλου, περιπλανώνται χαλαρά. Γυμνά δέντρα και μερικά φανάρια προσθέτουν μια πινελιά δομής και μια υπόνοια της εποχής, ίσως στα τέλη του φθινοπώρου ή στις αρχές της άνοιξης. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι γαλήνη, μια στιγμή που αποτυπώνεται στο χρόνο. Μια σκηνή της καθημερινής ζωής σε μια πόλη που αναπνέει ιστορία και ομορφιά.