Η σκηνή ξεδιπλώνεται με την υπομονετική ακρίβεια ενός πουαντιγιστικού ονείρου, όπου οι πινελιές αντικαθίστανται από έναν σχολαστικό χορό από μικροσκοπικά, μεμονωμένα χρωματικά σημεία. Το μάτι, αντί να καθοδηγείται, καλείται να συμμετάσχει, να αναμείξει τα μπλε, πράσινα, κίτρινα και μωβ σε ένα αρμονικό σύνολο. Η ακτογραμμή, διάστικτη από τούφες δέντρων σε διάφορες αποχρώσεις του μπλε-πράσινου, κυματίζει απαλά· αντικατοπτρίζει την απαλή άνοδο των μακρινών λόφων. Υπάρχει μια αισθητή αίσθηση ζεστασιάς και γαλήνης, ένα χρυσό φως που διαπερνά τον ουρανό και αντανακλάται στα ήρεμα νερά, υποδηλώνοντας τον απογευματινό ήλιο. Σχεδόν αισθάνομαι τον ζεστό αέρα και ακούω τον απαλό κυματισμό των κυμάτων.