Sahne, gün doğumunun sessiz saygısıyla açılır, ışık henüz antik şehri okşamaya başlar. Venedik'in bir panoraması önümüzde uzanır; binalar birbirine sokulmuş, cepheleri sabahın kucağıyla yumuşamış. İkonik çan kulesi gökyüzünü deler, sessiz bir gözcü.

Sanatçı, Venedik ışığının özünü yakalamış, onu suyun üzerine yaymış ve soluk, bulutlarla dolu gökyüzüne yansıtmıştır. Fırça darbeleri gevşek, neredeyse empresyonist, anında bir his veriyor. Renkler yumuşak, genel ton dinginlik, sanki şehrin kanallarından geçen nazik bir fısıltı gibi, izleyiciyi anı solumaya ve Venedik'in sakin uyanışını hissetmeye davet ediyor. Bu, renk darbeleriyle yazılmış, anlık bir anın geçici güzelliğini yakalayan görsel bir şiirdir.