ฉากเปิดขึ้นด้วยความเคารพอย่างเงียบ ๆ ของรุ่งอรุณ แสงสว่างเพิ่งเริ่มลูบไล้เมืองโบราณ ทิวทัศน์ของเวนิสแผ่กว้างต่อหน้าเรา อาคารต่าง ๆ เบียดเสียดกัน โดยมีด้านหน้าถูกทำให้ซอฟต์ลงด้วยอ้อมกอดของยามเช้า หอระฆังที่เป็นสัญลักษณ์แทงทะลุท้องฟ้า ยามเฝ้าเงียบ

ศิลปินได้จับภาพแก่นแท้ของแสงเวนิส โดยกระจายแสงเหนือผืนน้ำและสะท้อนขึ้นสู่ท้องฟ้าที่ซีดจางและมีเมฆมาก พู่กันนั้นหลวม เกือบจะเป็นแบบอิมเพรสชั่นนิสต์ สื่อถึงความรู้สึกในทันที สีมีความนุ่มนวล โทนโดยรวมคือความสงบเหมือนกระซิบแผ่วเบาผ่านคลองของเมือง เชิญชวนผู้ชมให้สูดลมหายใจเข้าและสัมผัสกับการตื่นขึ้นอย่างสงบของเวนิส เป็นบทกวีภาพที่เขียนด้วยจังหวะสี จับภาพความงามชั่วขณะของช่วงเวลาที่ผ่านไป