Η σκηνή ξεδιπλώνεται με τη σιωπηρή ευλάβεια της αυγής, το φως μόλις αρχίζει να χαϊδεύει την αρχαία πόλη. Ένα πανόραμα της Βενετίας απλώνεται μπροστά μας. Τα κτίρια συνωστίζονται, οι προσόψεις τους μαλακώνονται από την αγκαλιά του πρωινού. Το εμβληματικό καμπαναριό διαπερνά τον ουρανό, ένας σιωπηλός φρουρός.

Ο καλλιτέχνης έχει αποτυπώσει την ίδια την ουσία του βενετσιάνικου φωτός, διαχέοντάς το στο νερό και αντικατοπτρίζοντάς το στον ωχρό, γεμάτο σύννεφα ουρανό. Το πινέλο είναι χαλαρό, σχεδόν ιμπρεσιονιστικό, μεταφέροντας μια αίσθηση αμεσότητας. Τα χρώματα είναι απαλά, ο γενικός τόνος είναι ηρεμίας, σαν ένα απαλό ψίθυρο μέσα από τα κανάλια της πόλης, προσκαλώντας τον θεατή να αναπνεύσει τη στιγμή και να νιώσει την γαλήνια αφύπνιση της Βενετίας. Είναι ένα οπτικό ποίημα, γραμμένο σε πινελιές χρώματος, που αποτυπώνει την εφήμερη ομορφιά μιας φευγαλέας στιγμής.